ecot640
07-01-2012, 16:10
açıkçası hangi konuya başlık açacağımı bilemedim. bugun yaklasık 1 saat önce kendimle ilgili çok güzel birşey deneyimledim ve bunu hemen sizlerle paylaşmak istedim.
daha önce bazı konularda bahsettim, benim kendimle bazı problemlerim var kilo konusunda. ne kadar incelirsem inceleyim kendimi beğenemiyorum sürekli kendimi eleştiriyorum vs. normalde benim kendime yaptıklarımı başkası bana yapsa onun hakkından çoktan gelmiştim ama insanın kendine verdigi zararı kimse kimseye veremiyor .
bugun olan şey şu ; egzersiz yaparken bir taraftan da tv izliyordum. ve birden ilham gibi birşey geldi. aklıma gelen düşünce şuydu :
ben kilo vermek istiyorum da , kilolarımı benimsemedim ki hiç. yani onları benden bir parça olarak görmüyorum. biri kendinin olmayan kiloları nasıl verebilir ki?
evet aynen böyle düşündüm ve bu zamana kadar yaptıgım hatayı anlamış bulundum. daha demin kendimle gayet duygusal bir konuşma yaşadım. ilk defa kendimi sevdim , sarıldım , ondan özür diledim. hatta ilk defa dürüst bile oldum.
bacagıma dedim ki , sen kalınsın diye sürekli sana kötü davrandım ama seni kalın yapan benim. ben kendime kızamadıgım icin seni suçlamayı bir kaçış olarak gördüm. çok özür diliyorum seni çok seviyorum beni affet dedim.
öyle rahatladım ki anlatamam. yani şu an hiç olmadıgım kadar mutluyum diyebilirim. aslında bu kendini kabul etme gibi konularda hep bunlardan bahsediliyor ama insanın kendi keşfetmesi gerekiyor nerede hata yaptıgını..
ben kendi hikayemi paylaşmak istedim. ve inanır mısınız daha bu sabah ' acaba bugun ne yesem' diye düşünüyordum. kendimle barıştıktan sonra canım hiç birşey istemedi. hala da istemiyor.
kendimle çok kavga ettim yok yere ama artık barıştım . annem de hep aynısını söylüyordu, senin yerinde olmak isteyecek çok insan varken sen kendinle kavga ediyorsun, sevmiyorsun kendini diye. gerçekten de haklıymış .
umarım benim deneyimim birilerinin işine yarar. yarın biyoloji sınavım var ama sırf sizle paylaşmak icin calısmayı bıraktım bilgisayarı açtım :)
daha önce bazı konularda bahsettim, benim kendimle bazı problemlerim var kilo konusunda. ne kadar incelirsem inceleyim kendimi beğenemiyorum sürekli kendimi eleştiriyorum vs. normalde benim kendime yaptıklarımı başkası bana yapsa onun hakkından çoktan gelmiştim ama insanın kendine verdigi zararı kimse kimseye veremiyor .
bugun olan şey şu ; egzersiz yaparken bir taraftan da tv izliyordum. ve birden ilham gibi birşey geldi. aklıma gelen düşünce şuydu :
ben kilo vermek istiyorum da , kilolarımı benimsemedim ki hiç. yani onları benden bir parça olarak görmüyorum. biri kendinin olmayan kiloları nasıl verebilir ki?
evet aynen böyle düşündüm ve bu zamana kadar yaptıgım hatayı anlamış bulundum. daha demin kendimle gayet duygusal bir konuşma yaşadım. ilk defa kendimi sevdim , sarıldım , ondan özür diledim. hatta ilk defa dürüst bile oldum.
bacagıma dedim ki , sen kalınsın diye sürekli sana kötü davrandım ama seni kalın yapan benim. ben kendime kızamadıgım icin seni suçlamayı bir kaçış olarak gördüm. çok özür diliyorum seni çok seviyorum beni affet dedim.
öyle rahatladım ki anlatamam. yani şu an hiç olmadıgım kadar mutluyum diyebilirim. aslında bu kendini kabul etme gibi konularda hep bunlardan bahsediliyor ama insanın kendi keşfetmesi gerekiyor nerede hata yaptıgını..
ben kendi hikayemi paylaşmak istedim. ve inanır mısınız daha bu sabah ' acaba bugun ne yesem' diye düşünüyordum. kendimle barıştıktan sonra canım hiç birşey istemedi. hala da istemiyor.
kendimle çok kavga ettim yok yere ama artık barıştım . annem de hep aynısını söylüyordu, senin yerinde olmak isteyecek çok insan varken sen kendinle kavga ediyorsun, sevmiyorsun kendini diye. gerçekten de haklıymış .
umarım benim deneyimim birilerinin işine yarar. yarın biyoloji sınavım var ama sırf sizle paylaşmak icin calısmayı bıraktım bilgisayarı açtım :)