iyi çocuk olmayı bırakın!

[poly]

Geçen gün bir türlü adım atamayan bir danışanımla konuşuyordum. O adımı atarsa sevdiği kişileri üzmekten korktuğunu söyledi. Onlar üzülünce de o üzülüyormuş, yani üzülmekten korkuyormuş.
Gelin aşağıdaki iki cümlenin içindeki muazzam çelişkiye birlikte bakalım:
Üzmekten korkuyorum, (çünkü)
Üzülmekten korkuyorum.Yani:
Üzmekten korkuyorum = Başkalarının hissettiklerinden ben sorumluyum.
Üzülmekten korkuyorum = Kendi hissettiklerimden ben sorumlu değilim.Kendini hissettiklerinden sorumlu tutmayan bir kişi, başkalarının hissettiklerinden sorumlu olabilir mi?
Şöyle bir örnek vereyim: Aynı şakayı üç ayrı kişiye yaparsınız, birisi aldırmaz, birisi çok güler, birisi de kızar. Onların hissettiklerinden siz sorumluysanız, neden hepsi farklı tepkiler veriyor?
Psikolog Marshall Rosenberg diyor ki: Bize iyi çocuk, iyi anne ve baba olmak öğretildi. Eğer bu iyi şeylerden biri olacaksak, o zaman depresyonda olmaya da alışmamız lazım. Depresyon "iyi" olmanın ödülüdür.
"İyi" olmak için "Aman üzmeyeyim, kırmayayım, aman tatsızlık çıkmasın" derken duygularını içinde hapseden ve bu yüzden de hem duygusal hem de fiziksel olarak şişen birçok insan tanıyorum. İyi insan olmak için kendini feda ediyor. Bunu yaptıkça da kendinden kopuyor. Gerçek olanı unutup sahte olana alışıyor.
Başkalarını üzemezsiniz. Onlar üzülmeyi seçmediği sürece onları üzmeniz imkansız. Sizin içinizde olup biten bir şeyden de başkası sorumlu olamaz. Artık hissettiklerinizin sorumluluğunu alma zamanı. İyi çocuk olmaktan vazgeçip kendiniz olma zamanı!
alıntı.

[edabulut]

sevgili poly,
öncelikle yüreğine sağlık...

Üzmekten korkuyorum = Başkalarının hissettiklerinden ben sorumluyum.

etrafımıza söyle bir bakarsak;böyle düşünen insanlardan o kadar çok varki...ve ne yalan söyleyeyim;eskiden ben de aynen böyledim..yani biri beni kırsın,üzsün önemli değildi bile,olan bana olurdu;kendimi üzüntüden helak eder ama nasıl olsa atlatırdım ve affederdim...ama yeterki ben birini kırmayayım,kimseyi incitmeyeyim...o zaman inanılmaz vicdan azabı çekerdim çünkü...böyleydim işte..sanki polyanna gibi...:mlkcik
ama birgün birdenbire birşey kafama dank ediverdi ve aslında bu hayatta en önemli ve en değerli insanın kendim olduğunun farkındalığına vardım...:ups


ve hala iyi bir çocuğum ama arada bir kötü çocuk olmayı da öğrendim ,shy1

[poly]

edabulut ben de bir ara öyleydim canım..ama sonradan farkettim ki kendim mutsuz oluyorum başkalarının gönlünü yapacam derken..sonra dedim ki kendime''kızım hayatta senden değerli kimse yok.istediğin hayatı yaşa..''o günden beri başkalarını değil, kendi hayatımı önemsiyorum ve daha mutluyum..üstelik böyle yaparak da kötü çocuk olmuyoruz..toplumda daha çok sevilen ve saygı gören insan haline geliyorsun..:dellek

[edabulut]

edabulut ben de bir ara öyleydim canım..ama sonradan farkettim ki kendim mutsuz oluyorum başkalarının gönlünü yapacam derken..sonra dedim ki kendime''kızım hayatta senden değerli kimse yok.istediğin hayatı yaşa..''o günden beri başkalarını değil, kendihayatımı önemsiyorum ve daha mutluyum..üstelik böyle yaparak da kötü çocuk olmuyoruz..toplumda daha çok sevilen ve saygı gören insan haline geliyorsun..:dellek


sevgili poly,tamamen sana katılıyorum...alkis
işte budurrrrrr:güz