Büyüklere Saygı Konusu

[jaunty]

Bu konu hakkındaki görüşlerinizi çocuklarınıza bu konuda verdiğiniz öğretileri ailenizden bu konuda aldığınız öğretileri, eşiniz ve kendi aileniz arasındaki saygı ve duruşu,siz ve eşinizin ailesi arasındaki duruşu,ayrıca istisnai çatışma ortamlarında nasıl tavır takınılacağı, zor anne baba ve siz ve eş arası ilişkiler hakkındaki görüşlerinizi paylaşabilir miyiz? Sevgilerimle:73e4317106059nd:

[jaunty]

Saygı nedir? siz bir anne olarak evlatlarınızı nasıl yetiştiriyorsunuz? size karşı nasıllar? ne olmasını ne kadar olmasını bekliyorsunuz?Evli iseniz eşiniz ile anneniz ve babanız arasındaki herhangi bir tartışma çıksa ne yaparsanız?Her iki tarafta hatalı olduğunu varsayın.yada bir taraf haklı fark etmez.
Gençler ya da küçükler haklıysalar Ebeveynlerine yada eşlerinin ailesine karşı haklarını savunabilirler mi ? savunmalımıdırlar? Tüm bular ne ölçüde olursa sağlıklıdır?
:73e4317106059nd:

[Gülen]

Saygı nereye kadar?

Kendi değerimi ve kendimi bulma yolunda çıktığım içsel yolculuğumda rastladığım kişisel gelişime çok büyük katkısı olan hayalayaz sitesinde gerçekten tartışılması gereken bir konu ...:şr:boss:dusunceli1eb:
Teşekkürler,shy1:73e4317106059nd:

[hayat kadere inat]

her insanın sagı anlayışı farklıdır
benim anlayışım insan hayatını, toplum kurallarına çekirdek aile kurallarına göre kurmalıdır.çocuklarımızın büyüdüğünün onların önemli birer birey olduklarının farkına varıp öncelikli saygıyı onlara aileler göstermelidir asla baskı altına alınmamaları gerekir benim çocuklarıma öğrettiğim en önemli şey
''sizler çok değerlisiniz, özgürsünüz ama bu özgürlüğünüzü kullanırken beni ve babanızı utandıracak yüzümüzü eğecek hiç bir şey yapmamalısınız sizin yapacağınız yanlışların sorumluluğunu sadece kendiniz üstlenmeyeceksiniz biz anne ve baba olarak bu yanlışları üstleneceğiz çünkü bu duyguları size bizler verdik özgür olmanın öncelikle ne olduğunu iyice düşünün iyi olan yönlerini faaliyete geçirin kötü olanları düşüncede bırakın büyüme, deneme yanılma sürecidir.''
insan olmanınkurallarınıöğretmeye çalıştık bildiğimiz kadarı ile her ne kadar arkadaş gibiysek te aynı odada bacaklarını uzatarak oturmazlar ilgilerini çekmesede bizim anlattıklarımızı dinlemeye çalışırlar çünkü düşüncede saçmalık olsada bizlerde onları dinliyoruz özür dilemeyi bildiğimiz için onlarda özür dilemeyi bilir ...........
saygı sevgi evle sınırlı değildir aileyle sınırlı değildir canlı cansız herşeye saygı duyacaksın sevmesende sayıp sevdiğin kadarsındır hayatta .......bu çocuklarla ilgili küçük bir bölüm devamı var.......

[hayat kadere inat]

bu konunun iyice irdelenmesi çok yararlı olacağına inanndığım için biraz karalamaya çalıştım herkesin bu konuya ilgi göstermesini gülen gibi bende istiyorum umarım katılım fazla olur:oys

[jaunty]

Bu içinde bulunduğumuz dönemde ilginç örneklerle karşılaştım.Uzun süredir karşılaşıyorum.Bir kısım gençler sanki sinirli gibi, sanki üzerlerinde çok fazla yük varmış da artık sağlıklı düşünemez olmuşlar gibi.
Anlayamıyorum.
Anne ve babanın kişilik ve eğitiminin de burda genelleme yapılırsa eğer,önemli olduğunu düşünüyorum.
Bazı anne ve babalar mesela çocuk maddi yönden eve önemli katkıda bulunuyorsa çocuğa olan tavırlarını farkında olmadan değiştiriyorlar.Bu sadece maddi katkıda da olmuyor.
Mesela aklıma gelen , çocuk önemli bir sağlık problemi geçirmiş de olabilir.Bu anne ve babayı sanki şaşırtıyor.
Çocuklar küçücükkenden itibaren anne ve babayı kullanma fırsatları çıktığı anda çatır çatır kullanıyorlar.
Bence Saygı konusu uzunca bir eğitimdir.Küçücük yaşlarda başlar taa ki erişkin olana kadar sürer.

Benim annem babam başarılı birer öğretmendiler.Çok iyi sayısız öğrenci yetiştirmişlerdir.Biraz eski dönemlerde öğretmenler anne babanın yarısıydılar. Öğrencilerinin onlara büyük saygısını ben çok defa şahit olmuşumdur.
Dolayısıyla saygısız bir hareketi algılayan tarafları oldukça hassastır.Ve saygısızlığa karşı kırılgandırlar (genelden biraz daha fazla).

Annem ayrıca otoriter bir kadındı.Bana karşı haksız olduğunu anladığı anlarda benden direk özür dilemezdi.Ama bana hep bir jest, bir güzel süpriz yapardı.
Babam sevecen ama fazla muhattap olmayan bir babaydı.
Onlara bir günden bir güne eleştirisel yaklaşmadım.Yaklaşamam da.
''Sen de şöylesin sen burda bana karşı hatalısın'' demedim.
Kaba konuşmadım.Savunmam gereken yerlerde kendimi savunabildiğim kadar savundum o kadar.''Ne'' diye cevap vermedim.Elimden geldiğince saygılı oldum. Gene de düşünceli olmak ve saygılı olmak yakın kavramlar olduğundan hatalı kusurlu olduğum yanlar vardı elbette ki beni affetsinler. Onlar için inanın çok zor bunu görebiliyorum.

Beni serbest büyüttüler bana güvendiler.Karşılarında sigara içer ya da uzanabilirim.Ama evde bir yığın iş varken rahatça bırakıp çıkamam mesela.Onları konu ilgimi çekmese de dinlerim mesela.Onların hoşlandığı şeyleri onları mutlu ve memnun etmek adına -elimden geldiğince- yaparım.
''Bu bana göre değil kusura bakmayın'' demem.
Hayatta alınan önemli kararlar adına, anne ve babam normal hayat tecrübesinin üstüne bir de eğitimli kişiler olduğundan (bir çok eğitimsiz kişi de bunu başarıyor) onlara ayrıca güvendim.Ne dediler ise dikkate aldım.Onlara paralel bir çizgide yol almaya gayret ettim.Şükür ki hiç bir zaman duygularıyla bencilce hareket ettiklerini düşünmedim.Biliyordum ki üzülmememi ve hep mutlu ve başarılı olmamı isterler.Bir anne ve baba başka ne ister ki?

Neler var..Neler..Gördükçe şaşırıyorum.Ve üzülüyorum.Bunların bir kısmı eğitimli anne ve babalar.Bir kısmı ise okumamış.Bazı okumamış anne babalar çok bilinçli de olabiliyor.Bu konuda genelleme yapamıyorum.
Ama sokakta tanımadığım insanların bile bizlere ve büyüklerimize saygısızlık yaptığına çok şahit oldum.

Saygı konusu bir de parayla statü ile güç ile de yakından bağlantılıdır.Ama tek başına bunlardan ibaret olamaz.Parayla ve başarıyla saygı da olmaz.
İpleri eline almak demek kimseye saygısızlık yapma hakkını da tanımaz.
Ben yaşça büyük olan herkese karşı haksız da olsalar nasıl bir duruş sergilemem gerektiğini az çok biliyorum şükürler olsun.Ve bunun ürünlerini çok topladım, faydalarını çok gördüm.
Anne ve babamı beni böyle yetiştirdikleri için ayrıca hep takdir etmişimdir.

Bazen saygısız ve haklarını savunurken sınırları aşan gençlere büyüklerin onları takdir eder tarzda yaklaştınıda görüyorum ve çok bozuluyorum.Bu sanki meziyet gibi.

Büyüklere karşı susmak bence kişiye birşey kaybettirmez.
Büyük olmak hayatı yaşamak hiç bir şey değilse de tecrübe demektir.Bu tecrübeye saygı duymak gerek,onu önemsemek gerek.
Onların sözlerini, anlattıklarını, görüşlerini dikkat ile dinlerim.Neleri kullanabilirim bunları görmeye çalışırım, doğruluk paylarını bulmaya çalışırım.Bugun ile o günü hep kıyaslarım.Tarih tekerürlerle doludur.Bunu hep hatırlarım.
İşin ilginç tarafı yaşça küçük olan yeni nesile de danıştığım çok olmuştur.Onların pratik ve çözümsel zekasını onlar anlattıkça hayranlıkla dinlerim..Bundan hiç gocunmam onlardan faydalanabileceğim çok şey olduğunu da bilirim.
Şu an aklıma gelenler bunlar ama bu konu çok çapraşık ve derin bir konu.
Bu yüzden sizlerin de deneyim ve görüşlerinizi çok merak ediyorum.

Hayat kadere inat ablamız çok güzel anlatmış okurken çok duygulandım.İçim ferahladı..Kendi payıma gurur duydum anneliğinizle..:oys
Mesela bir de değineceğim eşin aldığı terbiye konusu da var.Eşler büyüklere yaklaşım konusunda birbirine uymayabiliyor.Bunun örnekleri de çok fazladır.

Ne kadar esnek ve uyumluysanız o kadar mutlu olacağınız kanısındayım.
Sevgiler:73e4317106059nd:

[hayat kadere inat]

böyle bir konu açarak ne kadar duyarlı olduğunu kültürüne sahip çıkan öğrenmek isteyen biri olarak bende seninle gurur duydum kısa bir araya yerleştirdim yazımı sana olan saygımdan dolayı ilk fırsatta daha çok bilgi paylaşmayı bende istiyorum

[Mustang]

Bu konu gerçekten önemli bir konu ...Biz eşimle ikimizde büyük ailelerde yetişmişiz...

büyük ailelerin kendi görünmez kuralları vardır zaten...Benim babamlar 8 kardeşlerdir ...Babaları olmadığı halde büyük abilerine baba gibi saygı duyarlardı ...

Biz çocuklar büyükten küçüğe hepimiz bir birimizi korur kollardık ...Aramızda bir yaş bile olsa hitaplarımızda abla abiyi kullanırdık ...Büyükler konuşurken saygı ile dinlerdik ...

Anne babamızın dışında bile bir büyüğümüzün bizi ayıplar bakışını görmemek için dikkat ederdik...

Birbirimizi sanki yıllarca görmemiş gibi karşılar hürmet ederdik ...Bizim evlerimize gelen misafiri sevmesek bile saymak zorunda olduğumuzu çok küçük yaşlarda öğrendik ...

Bizler sadece küçük büyük saygısı ile büyümedik canlı cansız herşeye saygı duymayı öğrendik ...Eşyalarımızı bile saygı ile kullandık ...Mesela koltuğa kendimizi kaldırıp attığımızda ayıplandık ...

Ayrıca evde kapalı bir odanın kapısını çalmadan girmedik insanların mahremiyetine özen gösterdik ...Eve gelen zarfları açmadık ...Kimsenin hakkını gasp etmemeyi öğrendik ...

Bizler için aile hep önemli bir kavram oldu hala kocaman büyük bir aile şeklin yaşıyoruz ...

Mahallede yaşadığımız komşularımızla hanım teyze bey amca hitaplarında bulunduk...


Eşimin ailesine gelince onlardada hala sıkı aile bağları var her ne yaşarlarasa yaşasınlar düğünlere gidilir cenazelerde birlikte olunur ...

Biz evlendikten sonra eşimle aramızda zaman zaman sevgiyi yitirdiğimiz dönemler oldu ancak 26 yıl boyunca saygımızı hiç yitirmedik ...Ben sabah kahvaltımı hazırlar eşimi kaldırır işine yollarım işsiz olduğu dönemlerde bile onu kapıdan her çıktığında yolcu ettim ...Eve döndüğünde kapıda karşılarım ...Birbirimizi kırıcı sözler söyledik ancak aşağılama ve hakaret boyutuna hiç bir zaman geçmedik...

Evliliğimiz boyunca çok sınavlar verdik ancak başarı ile geçtik bunada neden saygıyı korumamız oldu...

Çocuklarımıza gelince benden ve eşimden ilk öğrendikleri şey saygının önemi oldu ...Bizler sadece büyüklere değil herşeye saygı duyulması gerektiğini onların içine yerleştirdik ve bazen bakıyorumda yaşayarak onlara ne çok şey öğretmişiz...


Bazen ben yere çöp atarım bakalım ne yapacaklar diye hemen ikisi birden ay anne ne yapıyorsun diye beni uyarırlar doğaya saygısızlık diye en duyarlı oldukları konudur doğa ...

[hayat kadere inat]

çok teşekkür ederim sevgili mustang paylaştığın konu için çok bilgilendirici ve eğitici olmuş